“Je hebt nooit tijd voor mij! Altijd gaat hij voor!”
Ze stampt de trap op en slaat de deur dicht. Je wilt haar achterna, maar je zoon moet geholpen worden. En dat kan niet wachten. Tranen bij haar. Tranen bij jou. Je voelt je schuldig, machteloos en misschien ook boos.
Want het is niet de eerste keer dat ze moet wachten. En hoe graag je ook wilt: je kunt jezelf niet in tweeën splitsen.
Herken je dit..
De avond Het is avond en je brengt je zoon naar bed. Het duurt een half uur: eerst voorlezen, dan zingen, nog één keer water. Daarna is je dochter aan de beurt. Zij is “makkelijker”. Je gaapt en houdt het kort: vijf minuten, één verhaaltje. “Morgen langer”, zeg je. “Het geeft niet hoor, mama.” Je weet dat ze dat zegt om jou te ontzien. Daarna zak je op de bank voor de tv en val je in slaap.
Het “goed” “Hoe was het op school?” “Goed.” “Met wie speelde je?” “Weet niet.” Je probeert het nog een keer, maar je zoon wil er niet over praten. Dus laat je het maar. Wat als het toch niet zo goed gaat? Of zeggen zijn klasgenoten iets over zijn broer? Straks maak je het erger. Op school is hij een makkelijk jongetje. Thuis ook. Misschien wel te makkelijk.
Kan niet slapen. Het is half twaalf en ze ligt nog wakker. “Ik kan niet slapen.” “Waarom niet?” “Gewoon.” Je gaat naast haar liggen. Ze maakt zich zorgen, maar niet over zichzelf.
Je vraag je je af of het wel écht goed gaat met haar. Ze klaagt nooit. Maar je merkt dat ze zich inhoud en bedrukt ze kijkt wanneer jij druk bezig bent.
Zou ze denken dat jullie het al zo druk hebben? Verwacht ze dat ze gewoon lief moet zijn? Denkt ze dat ze niet boos mag zijn op haar broer? Durft ze het te zeggen wat er in haar omgaat en als ze iets lastig vind of denkt ze dat ze niet belangrijk genoeg is?
Ik weet het: de zorg vraagt veel van jullie allemaal.
Ik weet het: de zorg vraagt veel van jullie allemaal. Ook van je andere kind, je brusje, dat vaak ongemerkt wacht. Brussen zijn vaak loyaal naar hun ouders en naar hun broer of zus. Daardoor gaan ze sneller over hun eigen grenzen heen.
Bij jullie thuis gebeurt er veel. Het is vaak druk, soms zelfs hectisch. Je rent van afspraak naar afspraak, terwijl er ondertussen van alles van je gevraagd wordt. En je andere kind past zich aan. Gewoon. Alsof het vanzelf gaat. Maar daar heeft hij of zij nooit om gevraagd. En ergens wringt dat.
Je wilt er zó graag voor hem of haar zijn. Echt even aandacht geven. Maar telkens slokt de zorg weer alles op. Zo had je het ouderschap niet voor je gezien…
Je piekert je rot… Waarom is je kind zo stil de laatste tijd? Doet hij dat om jou niet extra te belasten? Of speelt er iets anders? Voelt hij of zij zich wel gezien? Belangrijk genoeg, naast alle zorg die er al is? Of heeft je kind het stiekem gewoon heel lastig… zonder dat jij het doorhebt?
Wat anderen zeggen…
“Onze zoon ging graag bij Nickee spelen.”
“Ze geeft bruikbare adviezen en als ouder hebben we extra inzichten gekregen.
De manier van Samenwerken vonden wij rustig en vertrouwd.”
“Nickee denkt mee, legt niets op en sluit goed aan bij de belevingswereld.”
“De ouder en Brus workshop ‘Brus in het zonnetje’ hebben we als erg krachtig ervaren.
Er was tijd voor elkaar en leverde speciale gesprekken op.
De kinderen hebben het er nog over. Je hebt indruk bij ze gemaakt.”
Wij zijn met onze zoon bij Nice2bme gekomen omdat hij gedragsproblemen liet zien waar wij geen raad meer mee wisten. Hij is de middelste van onze 3 kinderen, de oudste heeft een beperking. Onze eerste doel was om er achter te komen of het met onze gezinssituatie te maken had dat hij zich zo gedroeg.
Na een paar sessies bij Nickee merkten wij al verschil. Hij werd rustiger. En wij kregen tips hoe met hem om te gaan. Hij heeft in totaal 5 sessies gehad waar hij met veel plezier naar toe ging.
Nickee is een rustige vrouw die goed met kinderen kan communiceren. Ze neemt de tijd en weet de kinderen op een speelse manier hun verhaal te laten vertellen.
Wij hebben er echt iets aan gehad en zijn blij dat dit op ons pad kwam.
Wat is een brus?
Een broer of zus van een kind met extra zorgbehoefte — zoals een beperking, chronische ziekte of autisme/ADHD. Brussen passen zich vaak aan. Soms zó goed, dat je bijna niet ziet wat dat met hen doet.
Stel je voor: geen gepieker meer!
Dat zou mooi zijn hè? Gezelligheid en rust aan tafel.
Je brusje dat zich wél belangrijk voelt. Dat makkelijk praat over wat er speelt. Weer zichzelf kan zijn. Gewoon een kind.
En zijn zorgen en gevoelens makkelijk kan delen. Weer vrolijk rondloopt en afspreekt met vriendjes.
Je hoeft het niet alleen te dragen.
Daar help ik je graag bij.
Zodat iedereen kan voelen: het is Nice2Bme.
Lieve groet, Nickee
Wat is een brus?
Een broer of zus van een kind met extra zorgbehoefte — zoals een beperking, chronische ziekte of autisme/ADHD. Brussen passen zich vaak aan. Soms zó goed, dat je bijna niet ziet wat dat met hen doet.
Stel je voordat het anders kan
Dat het aan tafel weer gezellig is, en rustig. Dat je kind zich belangrijk voelt, naast alle zorg. Dat je kind, naast broer of zus, ook gewoon kind mag zijn, weer afspreekt met vriendjes en kan vertellen wat er speelt, ook als het lastig is, zonder dat het jou wil beschermen.
En dat jij weet wat het nodig heeft. Dat je minder hoeft te raden en minder hoeft te piekeren. Dat je ’s avonds met een rustiger gevoel op de bank zit.
Je hoeft het niet alleen te dragen. Daar help ik je graag bij.
Zodat iedereen kan voelen: het is Nice2Bme.
Lieve groet, Nickee
Eerst een gratis gesprek van een half uur, daarna besis je.
Wat ik voor jou kan betekenen:
Hulp voor je brus
Ondersteuning voor je Brus:
Een eigen plek voor je kind. Speels en veilig kan hij of zij zijn verhaal doen. Jij sluit aan het eind van de sessie aan.
Hulp voor ouders
Ondersteuning voor jou als ouder:
Rust voor jou als ouder
Infoavond
Eerst weten waar je aan toe bent: de infoavond.
Infoavond voor ouders van Brussen *Binnenkort in mijn aanbod*
– Nickee
Iedereen verdient het om (in zijn puurheid) gezien te worden.
Over mij
In mijn jonge jaren, moest ik als jongste van het gezin vaak het voorbeeld zijn van mijn oudere zus. Mijn zus had een beperking en dat maakte mij een ‘Brus’.
Ik groeide ermee op en paste mij in die brussen-rol. Ik zag de zorgen en frustraties van mijn ouders en wilde hen niet tot last zijn. Daarom was ik ook super goed in zorgen dat dingen perfect gingen, ten koste van mezelf.
Jarenlang ging dat goed. Tot mijn lijf mij terug floot. Een zoektocht volgde. Beetje bij beetje (her-)ontdekte ik wat ik nodig had en leuk vond.
Mijn ervaring als Brus heeft me gevormd.
Wat ik toen nodig had, wil ik brussen en hun ouders eerder geven.
Ik werk al 30 jaar in de gehandicaptenzorg.
Iedereen verdient het om gezien te worden. – Nickee
